Member Log in
Login
Password
Forgot Password
New Member Register

รักข้ามโลก ปุ่น และ คอนนี่

 

บางครั้ง ความรัก ก็เป็นเรื่องเรียบ ๆ ง่าย ๆ ไม่จำกัดว่าจะต้องเกิดขึ้นที่ไหน เมื่อไร อย่างไร
แค่รัก อย่างที่อยากจะรัก เท่านั้นเอง

หน้าหนาวนี้ ออกจะเป็นเทศกาลแต่งงาน หวาานชื่น นัยยะว่า จะได้ไม่ต้องนอนหนาวคนเดียว
วันนี้ จะพาไปรู้จัก  คู่รักข้ามโลก ข้ามรัฐ


ปุ่น เป็นสาวไทย ที่ไปเรียนไกล ๆ ถึง นิวเจอร์ซี่
คอนนี่ เป็น คนฮ่องกง ที่ไปเติบโตใน นิวยอร์ค


ไม่อยากจะถามคำเชย ๆ แต่ก็ต้องถาม ว่าพบกันได้ยังไงคะ?
ปุ่น : ตอนนั้นปุ่นกำลังศึกษาอยู่ในนิวเจอร์ซี่ ใกล้จบแล้วเลยจะไปหาหาที่เรียนต่อค่ะ
ก็เลยไปดูมหาวิทยาลัยในนิวยอร์ค  เผื่อจะมีสาขาที่อยากเรียน
ไปถึงมหาลับแห่งนึงที่คอนนี่เรียนอยู่ แล้วก็ไปห้องสมุดของเขา
อยากใช้คอมพิวเตอร์เพื่อค้นข้อมูลไง แล้วใช้ไม่ได้ เพราะเขามีไว้ให้เฉพาะนักเรียนที่นี่เท่านั้น
ปุ่นก็มอง ๆ หาคนช่วย คือมีคนหลายเชื้อชาติมากเลย แล้วก้ไปเหนคอนนี่ เค้าเป็นคนเอเซีย
เลยรู้สึกว่า กล้าที่จะขอความช่วยเหลือ

คอนนี่ : ใช่ ตอนนั้น เธอต้องการพาสเวิร์ด เพื่อเข้าใช้คอม ก็เลยช่วยเธอให้ยืม แอ็คเค้าท์ เพื่อเข้าคอมพิวเตอร์  เราเจอกันแบบนี้แหล่ะ
ปุ่น : ใช่ แล้ว ก็เลย ขอเบอร์โทรเค้าไว้ไง เผื่อว่า จะได้ถามเรื่องเรียน หรือขอให้ช่วยเรื่องอะไรอีก แล้วก็เลย คุยกันเรื่อย ๆ มา 

ใช้เวลานานไหมคะ ที่จะติดต่อกลับไปเพื่อขอความช่วยเหลืออีก
คอนนี่ : เราติดต่อกันมาเรื่อย ๆ
ปุ่น : แล้วปุ่นก็ไม่ได้เลือกเรียนที่นั่นนะ เพราะมันไม่มีสาขาที่อยากเรียน

 


คอนนี่คิดยังไง ตอนที่ปุ่นเข้ามาถามขอความช่วยเหลือครั้งแรก
คอนนี่ : เค้าดูสวย เค้ามาทักก่อนนะ ฉันเปนคนขี้อาย
ปุ่น : ไม่ใช่แค่ตอนนั้นนะที่สวย ตอนนี้ก็ยังสวยอยู่นะ

สรุปว่าอยู่คนละเมือง ติดต่อกันยังไงคะ
ปุ่น : ตอนนั้น ก็แชทนะ ใช้  facebook แล้ว ตั้งแต่ยุคนั้น ที่โน่นมันเล่นมาก่อน
คอนนี่ : จิง ๆ เราคุยกันผ่าน my space มาก่อน

แล้วเริ่มรู้สึกตอนไหนว่า เป็นมากกว่าเพื่อน
ปุ่น : เราก็ไปไหนมาไหนด้วยกัน แบบกินข้าวดูหนังนะ  เรื่องแรกที่ไปดูเนี่ยะ เป็นหนังน่ากลัว
ไม่ได้เรียกเดทเลย เรียกเพื่อนไปกินข้าวดูหนังสบาย ๆ
คอนนี่ : ใช่ ๆ เรื่องแรก ดูหนังน่ากลัว
ปุ่น : เค้าบอกว่าตั้งใจเลือกหนังน่ากลัว คิดว่าจะแอบแต๊ะอั๋งเราหน่อย ๆ 
เผื่อจะ จะมีกรี๊ดมีซบบ้าง (หัวเราะ) ก็เป็นแบบนี้อยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะตกลงเป็นแฟนกัน 
ซึ่งเค้าก็มาๆไป ๆ ไม่ได้อยู่ด้วยกันนะ เพราะเขาเรียนและทำงานอยู่ที่นิวยอร์ค ส่วนเราเองก็อยู่นิวเจอร์ซี่ย์ 
เค้าก็ขับรถมาหา ใช้เวลาประมาน สองชั่วโมงได้นะ

ตอนนั้นเสัปดาห์หรือสองสัปดาห์เจอกันสักทีนะ แต่ว่า เราคุยกันทุกวัน 
จนปุ่นเรียนจบสองปี แล้วก็ หาโรงเรียนเรียนต่อได้ ในนิวยอร์ค ถึงได้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน 

เค้าชวนไปอยู่ด้วยนะ บอกว่าจะได้ไม่ต้องเช่าหอ (หัวเราะ)

จากวันนั้นถึงวันนี้ กี่ปีแล้วคะ
ปุ่น : เรานับจากครั้งแรกที่เราออกไปเที่ยวด้วยกันนะ  เป็นวันที่ ??? (หันไปถามคอนนี่)  วันที่เท่าไหร่นะ ตอบดีดีนะ!!  (^0^)
คอนนี่ : (หัวเราะ) วันที่  30 พ.ค. 2008 นะ นั่นก็ 7 ปีแล้วนะ ถึงวันนี้ 

มีปัญหาอะไร ในการคบกันไหมคะทั้งส่วนตัว และ ในความเป็นคู่รักหญิงรักหญิงกับสังคม
ปุ่น : อยู่ด้วยกันไม่มีปัญหาอะไรนะ เค้าใจเย็น ปุ่นเนี่ยะ เป็นฝ่ายวีน ขี้วีน แต่เค้าจะเย็น
ส่วนสังคมปุ่นไม่มีปัญหาอะไรนะ คือปุ่นมีแฟนเป็นผู้หญิงมาตั้งแต่เรียนมหาลัยแล้ว
คอนนี่ : แรก ๆ ก็ต้องปรับตัวนะ โดยเฉพาะเรื่องทำความสะอาดบ้าน จัดบ้าน รู้สึกว่า อะไร ทำไม มายุ่งกับข้าวของเรา
ย้ายของเรา  เหมือนความเป็นส่วนตัวลอดลงไป แต่ก็โอเค ค่อย ๆ ปรับกัน 

นอกนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไร มีความสุขมากชอบเลยเวลาที่มีเค้าอยู่ด้วย  เค้าเป็นผู้หญิงที่น่ารัก สนุกสนาน น่าอยู่ใกล้
(คือ ระหว่างสัมภาษณ์นี่ ส่งตาหวานยิ้มกันตลอด จน มดจะขึ้นแล้วจ้า  อิอิ)
ส่วนสังคม ต้องบอกว่า เมื่อก่อนฉันไม่ได้ เปิดเผยนะ ไม่เปิดเลย จนกระทั่งมารู้จักกับปุ่น 
ตอนแรก ๆ ก็บอกเพื่อนสนิทคนเดียว ซึ่งเพื่อนเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร เป็นคนที่หัวสมัยใหม่ เปิดใจ ไม่มีปัญหาเลย
ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ ก็ค่อย ๆ บอกนะ  อย่างแรก ๆ ฉันไปงานแต่งงานของเพื่อน ฉันก็ยังไปคนเดียว

ปุ่น : ใช่เค้าล็อกซ่อนปุ่นไว้ในตู้น่ะ (หัวเราะขำๆ)
คอนนี่ : ถึงตอนนี้ ก็ยังไม่ได้บอกพ่อแม่เลยนะ (หัวเราะ)
 คือไม่ได้บอกอย่างเป็นทางการ แต่ฉันก็คิดว่าเขารู้นั่นแหล่ะ เพียงแต่เค้าไม่ได้พูดออกมา
ปุ่น : แต่ก่อนคอนนี่ก้จะพาไปทำความรู้จักกับครอบครัวเค้า ก็ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวเขาด้วยนะ กินข้าวไปซื้อของกับครอบครัวเค้า
คอนนี่ : ที่บ้านเอง ก็ยังมีวัฒนธรรมทางตะวันออก เป็นจีน ที่ยังมีความหัวเก่าอยู่บ้าง เลยยังไม่ยอมรับความสัมพันธ์ของเราอย่างเป็นทางการ

ที่เมืองไทยเอง มีเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา อยากรู้แต่ไม่อยากถาม  รู้แต่ทำเป็นไม่รู้ คิดว่าคงคล้าย ๆ กัน ^^
แล้วเรื่อง ล้อเลียน เสียดสี มีไหมคะ

คอนนี่ : ไม่มีนะ โดยเฉพาะกลุ่มเพื่อนเค้าให้เกียรติมาก อาจจะมีเรื่องตลกล้อเล่นบ้างแต่ไม่ได้มีอะไร แต่ที่เพื่อนกังวลนั้น กลายเป็นเรื่องที่ฉันไม่ได้บอกกับที่บ้านมากกว่า

ที่บ้านมีแรงกดดันบ้างไหม อย่างเช่นคำถามคลาสสิค ว่า เมื่อไหร่จะแต่งงานตามประสาธรรมเนียมลูกผู้หญิงต้องออกเรือน
แก่ไปจะได้มีลูกไว้ดูแล หรือ อยู่อย่างนี้ใครจะดูแลยามแก่เฒ่า ผู้หญิงสองคนจะอยู่ได้ยังไง

คอนนี่ : มีบ้างเหมือนกัน อย่างเมื่อหกเดือนก่อน เขาก็ถามว่า เมื่อไหร่จะแต่งงาน 
แต่แม่เหมือนพูดเป็นเรื่องตลกขำขันแซว ๆ มากกว่านะ ฉันก็เพียงแค่ ขำ ๆ ไปตามเขานะ
เพราะฉันคิดว่า ลึก ๆ ในใจเขาคงไม่ได้คาดหวังเรื่องการแต่งงานแบบชายหญิงแล้วล่ะ 
ครั้งนึง เขาเคยถามถึงปุ่น ที่มาอยู่ด้วยกันนะ
ว่าอยู่ยังไง เป็นยังไง ฐานะแบบไหน ฉันรู้ว่า ถึงฉันตอบว่าเป็นเพื่อน แต่แม่พ่อก็คงรู้อยู่แก่ใจแน่ ๆ
และหลังจากนั้น พวกเขาก็ไม่เคยถามถึงความสัมพันธ์ของฉันกับปุ่นอีกเลย
 ฉันก็สบายใจกว่าที่จะปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น  ไม่แน่นะวันหนึ่งถ้าเรามีลูกกันจิง ๆ เราคงต้องบอกที่บ้านให้รับรู้แล้ว(หัวเราะ)

 

มีเรื่องโรแมนติคระหว่างกันที่อยากเล่าให้ฟังไหมคะ
ปุ่น : (หัวเราะ)เค้าไม่โรแมนติคเลย ไม่เลย
คอนนี่ : ไม่จริงนะ ฉันขับรถสองชั่วโมงเพื่อไปแค่เจอหน้าเธอ แล้วก้ซื้อดอกไม้ให้
ปุ่น : อ้อ กุหลาบ สีม่วงนะ ดอกเดียว
คอนนี่  : ฉันทำการบ้านนะ ก่อนจะให้ไปหาความหมายมาก่อนเลยนะ  ว่าสีอะไรหมายถึงอะไร สีม่วงนี่คือ รักแรกพบ
ปุ่น : เพิ่งรู้นะเนี่ยะว่าทำการบ้านด้วย (ส่งตาหวานอีกรอบ  คนสัมภาษณ์อิจฉาสุดๆ)
ที่จริงอยากจะเก็บเอาไว้ แต่กุหลาบมันเก็บยาก มันโรยหมด ก็ต้องทิ้ง
ฉันทำอะไรโรแมนติคให้เธอมั่งไหม (หันไปถาม อีกแล้ว!!)
คอนนี่ : Nothing (ตอบด้วยความรวดเร็วม๊ากกกกก)
ปุ่น : จริงเหรอ ฉันบอกรักเธอทุกวันนะ (ส่งตาหวานอีกสองรอบ)
คอนนี่ : มีครั้งปุ่นบอกว่า ปุ่นชอบกินของหวาน ทีรามิสุ  ฉันเลยซื้อเจ้าอร่อยไปฝาก
ขับรถเอาไปให้สองชม. จากนิวยอร์ค ถึง นิวเจอร์ซี่ วันถัดมาถามว่า อร่อยไหม  ปุ่นก็บอกยังไม่ได้กินเลย 
เพราะพอเปิดกล่องดู ปรากฏว่า ไม่ได้กิน ขึ้นรา เลบอดกิน

ปุ่น : ทิ้งไว้คืนเดียวเองนะ  คือเวลาปุ่นโกดหรืออารมณ์ไม่ดี เค้าก้จะซื้อขนมเค้ก
ขนมหวานมาให้ เพราะเค้ารู้ว่าปุ่นชอบกินเค้ก เลยจะซื้อมาง้อ  พอกินเสร็จก็อารมณ์ดีเลย หายเลย

อ้าว แล้วเวลาคอนนี่อารมณ์ไม่ดี ปุ่นทำยังไงคะ
คอนนี่ : หัวเราะ
ปุ่น : แหม๋ ๆ ฉันบอกว่าฉันเสียใจนะ แล้วฉันก็นวดเธอด้วยน๊าาาาา 
คอนนี่ : โอเค โอเค (หัวเราะ) หลังจากนั้นฉันก็หายโกรธเลย
ปุ่น : เค้าไม่ค่อยโกรธหรอก
คอนนี่ : ถึงจะโกรธ ก็จะหายเร็วนะ ห้านาทีสิบนาทีก็หายแล้ว



ตอนไหนที่รู้สึกว่า ต้องขอปุ่นแต่งงาน รู้สึกว่า อยากให้มีเขาอยู่ด้วยตลอดไป
คอนนี่ : ปกติแค่เค้าไปพักผ่อนไปเที่ยวกับเพื่อนไม่เจอกันสามสี่วัน ฉันก็คิดถึงเค้ามากๆแล้วล่ะ 
ตอนที่ขอปุ่นแต่งงาน เป็นตอนที่ช่วงที่ชีวิตแย่มาก ๆ ไม่มีอะไรพร้อม ต้องหาที่พักใหม่ 
ต้องจัดการเรื่องการเงิน  มีหลายเรื่องรุมเข้ามา
ณ ตอนนั้นยังหาอพาร์ทเม้นที่จะซื้ออยู่จิงไม่ได้ เราเลยต้องเช่าห้องอยู่แบบที่ต้องแชร์ห้องน้ำ
นั่นแหล่ะ ฉันขอเขาแต่งงานที่นั่น  เป็นช่วงเวลาที่แย่มาก ๆ
ฉันบอกนะว่า จะคุกเข่าขอแต่งงาน
ปุ่นก็ได้แต่บอกว่า ไม่ ไม่ไม่  ไม่เอาคุกเข่า ไม่ต้องคุกเข่า อายเค้า(หัวเราะด้วยกัน)


ปุ่นตอบตกลงเลยใช่ไหม
คอนนี่ : (หัวเราะ ขำตลอด) เธอไม่พูดอะไรเลย คือมันไม่ใช่เซอร์ไพรซ์
ไม่ได้เป็นทางการ แบบ ที่ต้องตอบว่า yes I do  เพราะเราคุยกันเรื่องนี้มาตลอด
แล้วฉันก็ไม่ได้คิดว่าปุ่นจะตอบว่า no นะ
ปุ่น : ใช่สิ ฉันรอให้ขออยู่ไงล่ะ (แซว ๆ ขำๆ) ใช่ มันเป็นเรื่องที่คุยกันมานะ  คือรอให้กฏหมายมันผ่าน  
พอกฏหมายผ่าน ก็คือ แต่ง  แต่ตอนเค้าไปซื้อแหวน ไม่รู้นะ
ก็เซอร์ไพรซ์อยู่เหมือนกัน
กฏหมายมันเพิ่งผ่านเองนะ เมื่อ มิถุนายน 2011  
เขาก็ขอแต่งก่อนกฏหมายผ่านนั่นแหล่ะ  
แต่พอกฏหมายผ่านออกมา  เราก็ตัดสินใจไปจดทะเบียนกัน วันที่ 11-11-2011

รู้สึกเซอร์ไพรซ์นะ ก็กลัวเขาจะไม่มาขอ (ขำ)
แล้วก็โชคดีมาก ที่กฏหมายเปลี่ยน เพราะ เดิม มันบังคับใช้ได้แค่เป็นบางรัฐ 
จนกระทั่ง  นิวยอร์คเปนรัฐถัดมาที่ผ่านกม.ให้คู่รักเพศเดียวกันสามารถจดทะเบียนได้  
และอีกประมาณปีกว่าให้หลัง โอบาม่ายกเลิกกม.ต่อต้านการขอสัญชาติให้กับคู่รักเพศเดียวกัน
ทำให้คู่รักเพศเดียวกันที่จดทะเบียนกันแล้วสามารถขอสัญชาติให้คู่สมรสของตนได้
 

พอข่าวออกปุ๊บคอนนี่เตรียมเอกสารเพื่อยื่นเรื่องเลย ตอนนี้ปุ่นก้เปนคนที่นู่นแล้วอยู่ที่นู่นได้อย่างถูกกม.
เพราะตอนแรกแพลนไว้ ว่า ถ้ากฏหมายไม่ผ่าน ปุ่นคงต้องกลับเมืองไทย แล้วไปหากันปีละหนสองหนแบบนั้นนะ

ที่บ้านปุ่น ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ
ปุ่น : แม่ไม่มีปัญหานะ เพราะรู้อยู่แล้ว แต่พ่อเนี่ยะ แรก ๆ ก็มีรู้แต่ไม่อยากยอมรับ 
จนเมื่อตอนแม่มางานรับปริญญาใบแรกของปุ่น ก็ได้คอนนี่ เทคแคร์ดูแล พาไปเที่ยว ไปรับไปส่ง
พอแม่กลับเมืองไทยก็ไปเล่าให้พ่อฟัง มันก็ใช้เวลาด้วยแหล่ะ  พ่อก็ค่อย ๆ อ่อนลง  แม่ก็ช่วยพูดด้วย

ตอนแรกที่คุยกันเรื่องจดทะเบียน ก็กลัวนะ เพราะตอนนั้นยังไม่มั่นใจว่าพ่อจะยอมรับมั้ย
เพราะการจดทะเบียน จะไม่บอกพ่อแม่ก็ไม่ได้  แต่พอแม่บอกว่า ตอนที่จะกลับมาไทย พ่อเปรย ๆ ว่า ถ้ามาก็จะเทคแคร์คอนนี่เอง 
มันก็เหมือนกับการ  say yes ของพ่อแล้ว 
ก็เลยกล้าที่จะขอพ่อกับแม่เรื่องจดทะเบียน ซึ่งมันก็เป็นไปด้วยดี ไม่มีปัญหาอะไร

ตอนนี้ที่กลับมา ก็พอคอนนี่ไปเจอญาติ เพื่อน เจอหมด ทุกคนก็ชอบคอนนี่
เวลาทะเลาะกัน ใครๆก็เข้าข้างเค้าเลย ไม่มีใครเข้าข้างปุ่น ไม่รู้ตกลงเพื่อนใครกันแน่



ที่จริงคือจดทะเบียนกันเรียบร้อยแล้วตอนนี้คือมาจัดพิธีที่นี่
ปุ่น : ใช่ค่ะ อยากจัดให้ทุกคนรับรู้ในความสัมพันธ์ของเรา 
ว่าเราสามารถเป็นครอบครัวสมบูรณ์ได้โดยที่ไม่ต้องไปยึดติดเลย ว่าจะต้องเป็น ชายและหญิง
ปุ่นอยากให้ทุกคนเห็นนะคะ ว่าปุ่นมีความสุขมาก ที่อยู่กับผู้หญิงคนนี้
และเริ่มชีวิตครอบครัวด้วยกัน คอนนี่เป็นคนดีมาก ปุ่นอยากให้ทุกคนได้รู้จักเขาคนที่ปุ่นเลือก
คอนนี่ : แล้วมันก็เป็นครั้งหนึ่งในชีวิตนะ งานแต่งงาน
แล้วฉันคิดไว้ด้วยนะ ว่าฉันอยากมาใช้ชีวิตหลังเกษียณที่นี่ แต่ตอนนี้
ทำงานเก็บเงินอยู่ที่โน่นก่อน เพราะทำเงินได้มากกว่า


 

อยากฝากอะไรถึงคู่รักคนอื่น ๆ ที่นี่ไหมคะ
ปุ่น : ปุ่นเข้าใจนะ มันเหมือนตอนที่ปุ่นรอ ถ้ากฏหมายมันไม่ผ่าน มันก็ยังทำอะไรไม่ได้หลายอย่าง
อย่างปุ่น ถ้ากฏหมายยังไม่ผ่าน เราก็ต้องแยกกันอยู่คนละประเทศ 
แต่ปุ่นอยากให้มองว่า ถึงกฏหมายมันยังไม่ผ่าน แต่กฏหมายมันไม่ใช่ตัวตัดสินใจแทนเราว่าเราจะอยู่ด้วยกันได้หรือไม่ 
ความเหนียวแน่นของคนสองคนมากกว่า ที่จะทำให้เราอยู่ด้วยกันได้
คอนนี่ : มันไม่มีอะไรแตกต่างระหว่าง คุณ คุณ คุณ กับเรา ชายหญิงแต่งงานกัน  
การแต่งงานมันเป็นเรื่องของสิทธิความเท่าเทียม (Equal Rights)
อยากให้คนไทยมองตรงนี้ ว่ามันเป็นสิทธิ์ที่คุณจะได้ มันคือการแสดงความรักของคนสองคน
ถ้าชายหญิงทำได้ ความรักของคนเพศเดียวกันก้น่าจะทำได้เช่นกัน
และฉันเคยรอ และฉันเชื่อมั่นว่าวันหนึ่ง us จะผ่านกฏหมาย ทั้งประเทศ และสิ่งที่เรารอคอยก็มาถึง 
วันที่นิวยอร์คประกาศให้เป็นอีกรัฐที่คู่รักเพศเดียวกัน ได้รับสิทธิเท่าเทียมกับคู่รักชายหญิงในการจดทะเบียน
และหนึ่งปีให้หลังกม.การขอสัญชาติให้คู่รักเพศเดียวกันก็เปิดใช้อย่างเปนทางการ
ทำให้เราได้อยู่ด้วยกันและไม่ต้องแยกจากกันอีกต่อไป

 




MAIN MANU
Home
Editor On Tour
Member
Web Board
Contact Us
About Us
Lesbian Zone
Lesbian Secret (18+)
Variety Zone
Cooking Book
Lesbian Books & Movie Review
Horoscope
It & Program Free Zone
Lesbian Health
News & Event
FRIENDS LINK
ข่าวสารสาระสิทธิและความเป็นธรรมทางเพศ
บล็อกเลสเบี้ยน โดนโดน
สำนักพิมพ์สีม่วงอ่อน
เลสล่าไนซ์
ฟ้าสีรุ้ง กิจกรรมดีดีของกลุ่มชายรักชาย
ทอมดี้ไทย ถูกใจวัยทีน
สะพาน เพื่อนหญิงรักหญิง
รู้ไว้ ป้องกันได้ เมื่อมีรัก

 
© 2017 All Rights Reserved
Powered by
ThaiWebWizard.com